Oktober is een bijzonder maand. Zeker bijzonder omdat de Zeeuwse Kustmarathon op het programma staat.7 Atleten van PSV atletiek zullen op 6 oktober aan de start verschijnen. Maar oktober heeft ook nog andere betekenissen en tevens hebben er speciale gebeurtenissen in plaatsgevonden.
Oktober, rozenkransmaand
Aan christelijke zijde werd de overwinning bij de Slag bij Lepanto (7 oktober 1571) toegeschreven aan het bidden van de Rozenkrans door zowel het niet-strijdende volk als de krijgsmacht. Na de slag stelde Paus Pius V officieel op 7 oktober een feestdag in als gedachtenis van de overwinning op de Turken. Hierdoor gold vanaf dan de maand oktober als Rozenkransmaand binnen de Rooms-katholieke Kerk.
Oktober, wijnmaand.
Lijkt me duidelijk oktober is de maand dat de druiven geoogst worden.
En dan de geschiedenis van 6 oktober. Eigenlijk niet een echt positieve dag misschien moet ik maar niet starten.
6/10/891 Formosus wordt paus
Paus Formosus (circa 816 – 896) was paus van 6 oktober 891 tot 4 april 896.In 864 werd hij tot bisschop van Porto gewijd. Tijdens een aantal reizen die hij ter promotie van de Rooms-Katholieke Kerk door onder meer Bulgarije, Frankrijk en Duitsland maakte, liet hij zich kennen als een groot diplomaat. Tijdens de Synode van 869 bleek hij een invloedrijke figuur.Formosus leefde in een tijd waarin de macht die met het pausschap gepaard ging, grote wedijver onder geestelijken tot gevolg had. Door paus Johannes VIII werd de talentvolle Formosus kennelijk als een bedreiging gezien. Hij ontzette hem uit zijn ambt op beschuldiging van onder andere verraad, het ongeoorloofd verlaten van zijn bisdom en openlijke hang naar het pausschap. Johannes’ opvolger Marinus I vond het kennelijk politiek opportuun om deze beslissing ongedaan te maken.In 891 werd Formosus zelf tot paus gekozen. Dankzij zijn diplomatieke talent verbeterde hij de relaties tussen Rome en Constantinopel, (het huidige Istanbul). Tevens droeg hij bij aan de versterking van het christendom in Noord-Europa.Formosus heeft tijdens zijn pausschap weerstand geboden tegen de Hertog van Spoleto.Zijn lichaam werd een jaar na zijn dood op bevel van paus Stephanus VI (VII) opgegraven om te worden berecht tijdens een schijnproces dat de geschiedenis in zou gaan als de Kadaversynode.Blijkt dat zijn lichaam nog eenmaal op is gegraven door paus Sergius III die hem daarna heeft onthoofd en uiteindelijk werd het lichaam van Formosus voor de tweede keer de tiber ingegooid.
1773 – geboren: Koning Lodewijk Filips van Frankrijk
Lodewijk Filips I (Frans: Louis-Philippe) (Parijs, 6 oktober 1773 x96 Claremont, 26 augustus 1850), bijgenaamd de Burgerkoning (le Roi Citoyen) was in de Julimonarchie van 1830 tot 1848 de laatste koning van Frankrijk. Hij voerde de titel koning der Fransen.Hij werd geboren in Parijs als zoon van Filips IV van Orlxe9ans (Philippe xc9galitxe9) en was een afstammeling van Lodewijk XIV.
Tijdens de Franse Revolutie en het daaropvolgende regime van Napoleon Bonaparte verbleef Lodewijk Filips meestal buiten Frankrijk, waar hij vele reizen maakte, onder andere naar de Verenigde Staten, waar hij vier jaar in Philadelphia verbleef. Zijn enige zus, prinses Louise Marie Adxe9laxefde Eugxe9nie van Orlxe9ans trouwde in de VS.Na het aftreden van Napoleon keerde Lodewijk Filips terug naar Frankrijk, en meende sympathie te hebben met de bevrijde burgers van het land. Met de restauratie van de monarchie onder zijn neef Lodewijk XVIII en onder diens broer Karel X, groeide de populariteit van Lodewijk Filips.In 1830 wierp de Julirevolutie het onderdrukkende regime van Karel X omver. Karel trad af ten gunste van zijn kleinzoon Henri d’Artois, die door monarchisten werd gezien als de rechtmatige Bourbon-koning. Aanhangers van de troonpretendent van de Bourbons, Hendrik V, werden Legitimisten genoemd. Zijn kleinzoon kreeg de troon aangeboden in de jaren 1870, maar weigerde na een dispuut betreffende de Franse driekleur.De republikeinse achtergrond van Lodewijk Filips en zijn populariteit onder de massa brachten de Kamer van Afgevaardigden ertoe om de wensen van de Legitimisten, die Karels kleinzoon als koning erkend wilden zien, te negeren en Lodewijk Filips tot de nieuwe Franse koning uit te roepen. De nieuwe monarch koos als titel koning der Fransen, een constitutionele innovatie bekend als volksmonarchie die de titel van de monarch aan de mensen bond en niet aan de staat, zoals het geval was met de vorige titel koning van Frankrijk. Een symbolisch verschil bestaat uit zijn troonsbestijging; hij werd niet gezalfd en gekroond (zoals al zijn voorgangers) maar moest een eed afleggen.Louis-Philippe gaf actieve steun aan de Belgische opstand, die direct op de julirevolutie was gevolgd. Tenslotte was het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden in het leven geroepen om Frankrijk aan de noordgrens af te grendelen. In 1832 werd zijn dochter, Louise, de eerste koningin der Belgen, toen ze in het huwelijk trad met koning Leopold I.Enkele jaren lang regeerde Lodewijk Filips op een bescheiden wijze en vermeed hij de arrogantie, pracht en weelderige uitgaven van zijn voorgangers. Ondanks zijn uitstraling van eenvoud ontving de koning zijn steun van de rijke middenklasse. In het begin was hij erg geliefd en uit die periode stamt ook zijn officieuze titel Burgerkoning. Daarna begon zijn populariteit te tanen en zijn regering werd steeds meer gezien als conservatief en monarchaal. Onder zijn leiding verslechterden de leefomstandigheden van de arbeidersklasse en werd het inkomensverschil aanmerkelijk groter. Een economische crisis in 1847 zou de burgers van Frankrijk opnieuw tot revolutie tegen hun koning drijven.Op 24 februari 1848 trad koning Lodewijk Filips, tot ieders verbazing, af ten gunste van zijn jonge kleinzoon Philippe (zijn zoon en troonopvolger Ferdinand kwam enkele jaren daarvoor om bij een ongeluk). Bevreesd door wat Lodewijk XVI en Marie-Antoinette overkwam, vermomde hij zich snel en vluchtte weg uit Parijs.Rijdende in een ordinair rijtuig, onder de naam ‘Mister Smith’, ontsnapte hij naar Engeland. De Nationale Vergadering was aanvankelijk van plan zijn kleinzoon als koning te erkennen, maar liet zich meeslepen door de publieke opinie en riep de Tweede Republiek uit, onder controversixeble omstandigheden, in het stadhuis van Parijs. In een verkiezing met algemeen mannenstemrecht werd prins Lodewijk Napoleon Bonaparte verkozen tot president. In 1851 verklaarde deze zichzelf tot president voor het leven en binnen een jaar riep hij zichzelf uit tot keizer Napoleon III en herstelde het concept van een ‘Napoleontisch Keizerrijk’.Lodewijk Filips en zijn familie leefden in Engeland tot aan zijn dood op 26 augustus 1850, in Claremont, Surrey. Hij is begraven met zijn vrouw Amelie (25 april 1782 – 24 maart 1866) in de Chapelle Royale te Dreux, Frankrijk, waar Lodewijk Filips in 1816 een familiecrypte liet bouwen.
1892 – overleden: Alfred Tennyson, Brits schrijver
Alfred Tennyson (6 augustus 1809 x96 6 oktober 1892) (ook vaak aangeduid als ‘Alfred, Lord Tennyson’) was een Engels dichter. Hij wordt wel aangemerkt als een van de belangrijkste dichters die Engeland ooit gekend heeft.Tennyson groeide op in een vreemd huishouden. Zijn vader was onverwachts onterfd en ging met tegenzin werken als plattelandsdominee. Zijn tegenzin leidde tot zijn alcoholisme. Een van Tennysons broers was krankzinnig en opgenomen in een instituut, een andere broer was verslaafd aan opium.Toen Tennyson ging studeren aan de universiteit van Cambridge, kon hij zich met niemand identificeren. Hij was lang van gestalte en maakte fysiek indruk, maar ontbeerde het nodige zelfvertrouwen. Hij ontmoette een jongere student, Arthur Hallam, die hem verder begeleidde en zich verloofde met een van zijn zusters.In 1833 stierf Hallam onverwachts en stortte zijn wereld in. Hij schreef daarover verschillende werken, waaronder In Memoriam (1850). Dit gedicht toont de invloed van Charles Darwin. Een van de beroemde vragen die Tennyson stelt, is waarom de natuur zo voorzichtig omgaat met de soort, maar zo onzorgvuldig met het individu. Het gedicht was een enorm commercieel succes. Hierna waren zijn financixeble problemen opgelost. Hij trouwde met Emily Sellwood, die hij 14 jaar eerder al had ontmoet. Hun zoon, die later zijn eerste biograaf zou worden, heette Hallam. Ook in 1850 werd hij benoemd tot Poet Laureate, als opvolger van William Wordsworth.Alfred Tennyson was geboren in 1809 in Lincolnshire, Engeland. Zijn vader, George, was een geestelijke. George Tennyson was naar voren gebogen om te irriteren en leefde het bitter leven omdat hij het landgoed van zijn eigen vader niet erfte. Alfred werd onderwezen thuis door zijn vader van leeftijden elf tot achttien en ingeschreven in Cambridge had de Universiteit in 1827, Tennyson reeds poxebzie in zijn jeugd, bij zestien hij geschreven en zijn broer, Charles, had Gedichten door Twee Broers gepubliceerd. In Cambridge, befriended Tennyson Arthur Hallam. Hallam introduceerde hem aan Emily Sellwood, aangezien hij aan Alfred’s zuster Emily in dienst werd genomen. Alfred voltooide geen universiteit wegens de dood van zijn vader. In 1833 stierf Arthur. In reactie, schreef Tennyson in Memoriam A.H.H., die een reeks elegiexebn voor zijn beste vriend was. In 1840 werden Alfred en Emily Sellwood niet toegelaten om te huwen omdat Alfred’s de broer, Charles, de zuster van Emily had gehuwd. Charles was een opiumverslaafde wat spanning aan hun verhouding toevoegde. Wegens hun siblings’ voorbeeld, stond de vader van Emily Emily en geen Alfred toe om te huwen. Aan numb zijn verlies van Emily, reiste hij en bestudeerde. Uiteindelijk had hij Hebreeuws en Perzisch geleerd. Durring werd dit keer Gedichten gepubliceerd en zijn populariteit steeg. In 1942 zo goed was zijn gezondheid niet en hij deed niet goed financieel. In 1849, had het huwelijk van Charles Tennyson’s met Louisa Sellwood verbeterd. Alfred en Emily huwden kort na in 1950 en hadden twee zonen, Hallam en Lionel. Dat zelfde jaar, in Memoriam A.H.H., die Tennyson zeventien vroeger jaar was begonnen, werd gepubliceerd. Ben oorzaak van in het succes van Memoriam, stelde voor de Prijs Albert Tennyson de Laureaat tot van de Dichter wordt gemaakt. Tennyson begon toen drama’s over Engeland en zijn geschiedenis te schrijven, maar zij werden niet goed ontvangen. Koningin Victoria bood baronetcy Tennyson aan verscheidene keren die hij humbly daalde, maar in 1883 goed keurde hij en hij was de eerste dat zo op literaire alleen verdienste moet worden gexeberd. In 1892, stierf Tennyson en bij zijn begrafenis waren slepen van zijn tijdgenoten, Thomas Hardy en Arthur Conan Doyle. Vxf3xf3r zijn dood, vroeg hij dat aan het eind van elke inzameling van zijn gedichten dat "de gedrukte Kruising van was de Staaf," altijd laatste.
1973 – begin van de Jom Kipoeroorlog
Op 6 oktober 1973, dat jaar Jom Kipoer (Grote Verzoendag), de heiligste dag van de joodse kalender, deden Syrixeb en Egypte een gecoxf6rdineerde verrassingsaanval op Israxebl. Het gemobiliseerde aanvalsleger had, inclusief materieelreserve, een omvang die te vergelijken is met de organieke sterkte van de gezamenlijke parate NAVO-troepen die destijds in Duitsland gelegerd waren. Op de Golanhoogvlakte verdedigden de Israxebliers zich met 180 tanks tegen een overmacht van 1400 Syrische tanks; langs het Suezkanaal moesten minder dan 500 Israxeblische manschappen in de Bar-Levobservatielinie het tegen 80.000 Egyptenaren opnemen.De eerste twee dagen moest Israxebl terrein prijsgeven, maar na het mobiliseren van zijn reserves dreef het land de aanvallers terug tot diep in Syrixeb en Egypte. Twee weken na het begin van de oorlog kwam de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties in actie (resolutie 339) en voorkwam daarmee een verpletterende militaire nederlaag voor Egypte.Bij de Egyptisch-Syrische coalitie sneuvelden in totaal 35.000 soldaten, meer dan 15.000 raakten gewond, 8300 werden krijgsgevangen genomen. De Egyptische luchtmacht verloor 235 vliegtuigen en de Syrische 135. Aan Israxeblische zijde sneuvelden 2688 soldaten en werden er ongeveer 7000 gewond. 314 Israxeblixebrs werden krijgsgevangen genomen, en tientallen raakten zoek (17 van hen zijn tot het jaar 2003 nog niet gevonden). Het Israxeblische leger verloor 102 vliegtuigen en ongeveer 800 tanks.Hoewel het Israxeblische leger uiteindelijk de overhand kreeg, wordt de oorlog zowel aan Arabische als aan Israxeblische kant meestal als een militaire nederlaag voor Israxebl gevoeld.Behalve Egypte, Jordanixeb, Syrixeb en Irak waren ook andere Arabische landen bij de oorlog betrokken: deze stuurden wapens en financierden de oorlogvoerende Arabische naties. De totale omvang van deze logistieke hulpverlening is onbekend.Saoedi-Arabixeb en Koeweit verleenden financixeble steun en stuurden enkele eenheden naar het oorlogsgebied; Marokko zond drie brigades naar de frontlinies. Ook de Palestijnen stuurden soldaten; Pakistan leverde zestien piloten.Van 1971 tot 1973 stuurde de Libische leider al-Qadhafi Mirage-vliegtuigen, en kende hij aan Egypte ongeveer 1 miljoen dollar steun toe. Algerije stuurde soldaten en enkele tientallen tanks. Soedan stuurde 3000 soldaten en Tunesixeb 1000, die de Egyptenaren hielpen in de Nijldelta. Ook de leider van Oeganda, Idi Amin, stuurde soldaten om tegen Israxebl te vechten. Cuba zond ongeveer 1500 soldaten met een aantal tanks en helikopters.Ondanks de zware verliezen was de verrassingsaanval voor Egyptenaren een eerherstel na de nederlaag die zij tijdens de Zesdaagse Oorlog hadden gexefncasseerd. Toen Israxebl zich later uit Port Saxefd terugtrok, trokken de Egyptenaren in een grote overwinningsparade de stad binnen. Israxebl bleef zich steeds verder uit de Egyptische gebieden terugtrekken, waarbij de Egyptenaren ook akkoord gingen met steeds grotere bufferzones.Uiteindelijk werd in 1978 te Camp David een verdrag getekend, op basis waarvan Israxebl zich terug zou trekken naar de internationale grens en de gehele Sinaxef gedemilitariseerd gebied zou worden. Een tweede verdrag dat men daar tekende, regelde de Palestijnse zelfbeschikking naast Israxebl, maar daar voelde de Palestijnse leiding niet voor. Een jaar later werd een vredesverdrag ondertekend. Twee ondertekenaars, Menahem Begin en Anwar Sadat, kregen hiervoor Nobelprijzen voor de vrede. De Verenigde Staten waren de sponsors van alle verdragen.De inkomsten uit de olievelden en de toeristensector in de Sinaxef, de verminderde militaire uitgaven en de financixeble steun die Egypte ieder jaar sinds de terugtrekking uit het schiereiland van de Verenigde Staten ontvangt, vormen belangrijke bijdragen in de economie van Egypte tot heden ten dage (2004).Direct na de Jom-kipoeroorlog kwam in Israxebl een protestbeweging op gang, die onafhankelijk onderzoek eiste naar de vraag hoe de verrassingsaanval mogelijk was. Nog vlak na de oorlog won de Arbeiderspartij onder leiding van premier Golda Mexefr de verkiezingen; dat was de laatste keer tot 1999 dat de socialisten een overtuigende verkiezingsoverwinning binnen zouden slepen.De protesten bleven toenemen. Uiteindelijk werd de juridische commissie Agranat opgericht. In 1974, nadat de tussenresultaten van de commissie Agranat gepubliceerd werden, traden premier Golda Mexefr en de minister van defensie Moshe Dayan af. Weliswaar waren de onderzoeksresultaten van de commissie niet nadelig voor hen, maar de protesten in het land namen alleen maar toe. Yitzhak Rabin en Shimon Peres, die minder belangrijke posten hadden bezet in de impopulaire regering van Mexefr, werden respectievelijk minister-president en minister van defensie. Opperbevelhebber David ("Dado") El’azar werd gedwongen om af te treden. Hij stierf drie jaar later aan een hartaanval.
2002 – overleden: Prins Claus
Prins Claus werd in 1926 geboren als Klaus von Amsberg op het Noord-Duitse landgoed Dxf6tzingen net buiten het stadje Hitzacker aan de rivier de Elbe. Hij behoorde tot een Duitse familie van lage adel. Zijn vader, Klaus Felix von Amsberg, was sinds 1917 rentmeester op het landgoed, na een mislukt avontuur als planter in Afrika. Hij trouwde met Gosta barones von dem Bussche-Haddenhausen (1902-1996), de jongste dochter van de barones die de scepter zwaaide over Dxf6tzingen.In 1928 vertrok vader Von Amsberg met zijn gezin naar Tanganyika (het latere Tanzania), waar hij bedrijfsleider werd van een Duits-Engelse koffie- en sisalplantage. Prins Claus bracht een kleine tien jaar van zijn jeugd in Tanganyika door en typeerde later die jaren als bijzonder gelukkig. In 1933 stuurde zijn moeder hem, evenals zijn zusjes, naar familie aan de Duitse Oostzeekust. Hij had het daar echter niet naar zijn zin en in 1936 werd hij op een Duitse kostschool in de Afrikaanse kolonie geplaatst. Daar werd hij verplicht lid van de Hitlerjugend.In 1938 vertrok zijn moeder opnieuw met Claus naar Duitsland, waar Hitler ondertussen stevig in het zadel zat. Hij ging naar Die Baltenschule in Misdroy in Pommeren, waar hij een vreemde eend in de bijt bleef en er al gauw uit lag bij zijn mede-scholieren. Hij vertrok naar zijn grootmoeder in Bad Doberan en vervolgde zijn schoolopleiding op het plaatselijke gymnasium. Net als veel Duitse scholieren werd hij ook hier lid van de Hitlerjugend en het Jungvolk.In 1943, op zestienjarige leeftijd, moest hij in dienst en werd ingedeeld bij de Reichsarbeitsdienst, om in de Pruisische stad Koningsbergen (thans Kaliningrad in Rusland) op een vliegveld te werken. Na een oefenstage in Denemarken werd hij naar het front in Italixeb gestuurd, waar hij bij de 90e (reserve)pantserdivisie werd ingedeeld. Begin mei 1945 maakten de Amerikanen hem bij zijn allereerste actie aan het front krijgsgevangen en interneerden hem in een kamp, waar hij fungeerde als tolk en chauffeur.Kerst 1945 was hij weer terug in Duitsland en ging wonen in Hitzacker. Zijn ouders, die in Afrika vastgehouden werden, zag hij pas terug in 1947. Ondertussen maakte Claus zijn middelbare schoolopleiding af. Voordat hij zich bij een universiteit mocht aanmelden werd zijn oorlogsverleden onderzocht door een soort zuiveringscommissie, die hem boven elke verdenking stelde. Omdat hij werd uitgeloot voor de opleiding werktuigbouwkunde besloot hij rechten te gaan studeren in Hamburg, waar hij als werkstudent allerlei baantjes had. In 1952 studeerde hij af. In 1953 overleed zijn vader.Na een stage in de Verenigde Staten en een korte periode op een advocatenkantoor, waar hij zich bezig hield met het rechtsherstel van joodse Duitsers, koos hij een heel nieuwe richting: de diplomatie. Op 1 april 1957 werd hij na een geslaagde selectietest ambtenaar op het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken. In 1958 slaagde hij voor het examen voor attachxe9.De eerste buitenlandse diplomatieke baan van prins Claus was die van derde ambassadesecretaris in de Dominicaanse Republiek. Daar rapporteerde hij onder meer over de procesgang van vermeende tegenstanders van het toentertijd dictatoriale regime van dat land. Hij werd er bevorderd tot tweede secretaris, maar bleef ook lonken naar een post in Afrika. In 1961 werd hij tweede ambassadesecretaris en ook eerste medewerker van de ambassadeur in Ivoorkust.Op oudejaarsavond 1962 ontmoette hij de Nederlandse kroonprinses voor het eerst op een feestje bij vrienden in Bad Driburg. Anderhalf jaar later volgde een tweede en derde ontmoeting, rond het huwelijk van prinses Tatjana zu Sayn-Wittgenstein en prins Maurits van Hessen. In 1963 keerde Claus naar Duitsland terug om in Bonn te werken op het ministerie van Buitenlandse Zaken, sectie Economische Betrekkingen met Afrika ten zuiden van de Sahara. Verschillende ontmoetingen eind 1964 en begin 1965, waarbij prins Richard zu Sayn-Wittgenstein als rookgordijn fungeerde, verstevigden de relatie tussen Claus en Beatrix. Op 1 mei 1965 betrapte fotograaf John de Rooy de twee ongezien, toen ze ‘innig gearmd’ in de tuin van Kasteel Drakensteyn wandelden; de foto verscheen op 6 mei in de Britse Daily Express en daarna in de Nederlandse kranten. Nadat de pers zijn identiteit had achterhaald – Claus woonde toen in Bad Godesberg – was het stel gedwongen een overhaaste beslissing te nemen. Op 28 juni maakten zij hun verloving op de televisie bekend.Het feit dat Claus een Duitser was, die bovendien lid was geweest van de Hitlerjugend en in de Wehrmacht had gediend, zorgde voor veel commotie bij een deel van de Nederlandse bevolking; twintig jaar na de bezetting lag dit nog zeer gevoelig. De Tweede Kamer debatteerde lang en heftig over de zaak en pas nadat de bekende historicus Loe de Jong in Italixeb had vastgesteld dat Claus geen enkele oorlogsmisdaad te verwijten viel en dat er geen spoor van antisemitisme te ontdekken was in Claus’ persoonlijke geschiedenis, gaven de fractievoorzitters in het parlement aan dat een wetsvoorstel voor het huwelijk een meerderheid zou halen. Op 10 december 1965 kreeg Claus een Nederlands paspoort en op 16 februari werd zijn achternaam officieel veranderd in ‘van Amsberg’.Op 10 maart 1966 traden Beatrix en Claus in het huwelijk, waarbij hij de titels Prins der Nederlanden en Jonkheer van Amsberg kreeg. De feestelijkheden, die plaatsvonden in Amsterdam, waar de Provobeweging zich al tijden roerde, werden verstoord door diverse relletjes en een rookbom.Prins Claus bleef zijn hele leven bijzonder geboeid door Afrika. Daar zijn publieke functie in Nederland niet gepaard kon gaan met een ambitieuze carrixe8re heeft het lang geleken dat hij in de schaduw van zijn vrouw stond. In 1970 werd prins Claus benoemd tot voorzitter van de Nationale Commissie voor Ontwikkelingsstrategie, een soort p.r.-orgaan voor het ontwikkelingsbeleid van de regering. Een aantal aanbevelingen van die commissie, zoals een kleine subsidie aan het Angola Comitxe9, dat streed voor een onafhankelijk Angola en een koffieboycot organiseerde om het toenmalige regime van de Portugese kolonie dwars te zitten, bleek de prins in een compromitterende (want politiek omstreden) rol te plaatsen. Daarom kreeg hij functies die minder gevoelig werden geacht: die van voorzitter van de Stichting Nederlandse Vrijwilligers en bijzonder adviseur van de minister voor Ontwikkelingssamenwerking. Maar ook in die functies voelde prins Claus zich heel beperkt; zijn persoonlijke mening moest hij grotendeels inslikken, waardoor hij kleurlozer overkwam dan hij in feite was; bovendien kon hij door zijn positie niet voortvarend te werk gaan. Toch wist hij door diplomatiek optreden, en ook door de vele lezingen die hij gaf over ontwikkelingssamenwerking, sommige van zijn ideexebn wel terdege over te brengen. Zo veranderde mede door zijn invloed de basisvisie op ontwikkelingswerk: in plaats van landen in de Derde wereld te helpen, moeten wij hen leren zichzelf te helpen.Toen in 1980 Beatrix koningin werd en de familie in 1981 van Drakensteyn bij Baarn naar Den Haag verhuisde, nam de druk op het koninklijk gezin toe en werd ook het leven van prins Claus zwaarder. Hij kreeg als Prins der Nederlanden meer ceremonixeble taken en scheen te lijden onder het gebrek aan echt inhoudelijk werk. In 1982 werd de prins opgenomen in het Nijmeegse Radboudziekenhuis. De RVD verklaarde zijn ziekte als: ‘klachten van depressieve aard’. Het duurde enkele jaren voordat hij zijn ziekte had overwonnen.Ook de Nederlandse regering zag toen in dat men de kwaliteiten van de prins beter moest benutten. In 1984 werd hij benoemd tot inspecteur-generaal Ontwikkelingssamenwerking, een functie waarin hij veel landen moest bezoeken. Verder werd hij benoemd tot lid van de Raad van Commissarissen van De Nederlandsche Bank en van de PTT, en voorzitter van het Export Platform Verkeer en Waterstaat. Ook was de erudiete prins lid van de stichting Biowetenschappen en Maatschappij. Desondanks bleef zijn slagkracht beperkt vanwege zijn positie als lid van het Koninklijk Huis. In 1991 keerden niet alleen zijn depressies terug, maar werd ook de ziekte van Parkinson geconstateerd. Hij zou hierdoor en door de medicatie altijd een stramme motoriek houden.In 1996 stelde de regering ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag het Prins Claus Fonds in. Het fonds keert geldbedragen uit ter ondersteuning van cultuur en ontwikkeling in Derde wereldlanden. Dit wordt de Prins Claus Prijs genoemd.
In datzelfde jaar overleed de moeder van de prins.
De laatste jaren van zijn leven beleefde prins Claus periodes van ziekte, afgewisseld met oplevingen en actieve periodes. In 1998 onderging hij een geslaagde operatie wegens kanker aan de prostaat, maar de bestralingen zorgden in 2000 voor urinewegproblemen. In 2001 werd een nier verwijderd en kreeg hij problemen met de andere nier. Op 2 februari 2002 lukte het hem wel het huwelijk van Willem-Alexander, de prins van Oranje en Mxe1xima bij te wonen. Luchtweginfecties hielden hem dat voorjaar echter wekenlang in het ziekenhuis. Op 8 juni werd zijn eerste kleinkind geboren, Eloise, de dochter van prins Constantijn en prinses Laurentien. Op 9 augustus wordt een kransslagader gedotterd. De gevolgen van de ziekte van Parkinson en longontsteking waren uiteindelijk de oorzaak van zijn overlijden.De prins bleef in de ogen van het grote publiek heel lang een aardige, maar wat treurige en kwetsbare schaduwfiguur naast koningin Beatrix. Zeker toen in de jaren negentig de pers zijn ziektes nogal schreeuwerig uitvergrootte werd dit beeld versterkt. De laatste jaren wist hij dit beeld echter danig bij te stellen. Door zijn warme betrokkenheid bij het wel en wee van ontwikkelingslanden, zijn openhartige interviews, zijn juridische gevechten tegen onjuiste publicaties in roddelbladen en zijn ludieke, humorvolle acties als protest tegen het strakke keurslijf, heeft hij nog vele Nederlanders in hun hart geraakt. Zo deed hij bijvoorbeeld tijdens een lezing zijn stropdas af en wierp deze weg. Dit is voor meerdere vooraanstaande mannen aanleiding geweest ook zonder stropdas door het leven te gaan. Hij eindigde als een van de meest populaire leden van het Nederlandse koningshuis.Prins Claus der Nederlanden, jonkheer van Amsberg, werd op dinsdag 15 oktober 2002 na een plechtige uitvaart bijgezet in de grafkelder van de Oranjes van de koninklijke familie onder de Nieuwe Kerk te Delft. Hij heeft bij velen in de herinnering het beeld achtergelaten van een stijlvolle en bijzonder integere man.
Tekst is niet van mij zelf maar gewoon gejat op Wikipedia.
